حرف ها

کلی حرف دارم! کلی ها! یه عالمه!

می خوام بگم که تو این سه روز سه تا آدم رویایی رو دیدم. مصطفی جان مستور و عباس جهانگیریان و صادق زیبا کلام. افتخار می کنم به خودم.

می خوام بگم امروز بالاخره یادم اومد استاد تطور رو قبلا کجا دیده بودم! توی عصر یخبندان، شبیه ننجون سید ه!!

می خوام بگم که وقتی ایستاده بودم و با تمام وجود داشتم حرفای زیبا کلام رو می بلعیدم، دست کثیف اون آقای درشت هیکل با ریش توپیش تمام مدت روی پام حرکت می کرد و من نمی تونستم جا به جا بشم و فقط جامو با یه نفر دیگه عوض کردم...

می خوام بگم امروز چقدر حرص خوردم از ادبیات رییسمون...

می خوام بگم چقدر همکار خوبی دارم، و چقدر همکار به درد نخوری دارم که تازه آخر این هفته هم تولدشه...

می خوام بگم که پارک ملت منو تا کدوم خاطرات می کشونه و پر لبخند که می شم، زمینم می زنه تنهایی ...

می خوام بگم که همسفر که اومد نشست رو تختم تک تک سلولای بدنم احتیاج به پر کشیدن توی بغلش داشت، ولی جلوی خودمو گرفتم...

می خوام بگم که ...

عمر کوتاه ولی حرف به اندازه ی کوه، باید این غائله را آه به پایان ببرد...

+سرمایه ی هرکس به اندازه ی حرفهاییست که برای نگفتن دارد. منو یاد: بعضی حرفا هست که می شه فهمید ولی نمی شه فهموند می ندازه :) به هر حال که سرمایه ندارم کلا! خوب هم نیست ها! انگار که جلوی همه لختم!

+ کتاب غمگین که می خونم باید گریه کنم. صبح یکی خوندم و شب یکی و پر از بغضم...